|
|
کدخبر: ۱۴۸۶۹۳

با توجه به اطلاع دقیق آنها از زمان تشرف حضرت امام(ره) به حرم و انتخاب همین وقت برای مراسم مذکور و فیلمبرداری از آن، معلوم شد که توطئه ای را در سر داشتند، بدین سان معمای عدم تشرف امام(ره) به حرم برایمان حل شد.

به گزارش مشرق، عظمت و شخصیت حضرت امام(ره) به سان کوهی بود بسیار بزرگ که قله رفیعش در ورای ابرهای طبیعت سر به آسمان معنویت و عبودیت حق ساییده و با پیوند سرچشمه لایزال هستی، وجودش از زلال معرفت سیراب گردیده بود و از گستره پیرامونش، چشمه سارهای حکمت، جاری شده بود و تشنه کامان آب حیات را سرمست شوق وصال می نمود.

عظمت شخصیت امام(ره) و عمق و گستردگی آن حتی برای نزدیک ترین افراد و برجسته ترین شاگردان ایشان قابل دسترسی و شناخت دقیقه نبود و کسی را هم یارای چنین ادعایی نیست، با این همه هر کس متناسب با درک و ظرفیت خویش و از بعد ظاهری و اثباتی، قطره ای از دریای حکمت و فرزانگی امام(ره) را چشیده است و با جمع آوری این قطره هاست که جویبارهایی از آن دریای فضیلت برای تشنه کامان تاریخ و نسل های آینده، جاری می شود.

" محمد حسین رحیمیان " نویسنده کتاب " یادها و یادداشت هایی از زندگی امام خمینی قدس سره " می نویسد: این بنده ناچیز بیش از نیمی از عمرم را به سان خاری، در کنار گل بی خار وجودش سر کردم، ولی به دلیل قابلیت، کمتر از طراوت و زیبایی ملکوتیش بهره مند شدم و بی گمان آنچه از او نصیبم شد، قطره ای بود از دریا و در عین حال آنچه از درک احساسم با قلم شکسته در قالب الفاظ ناقص می آید باز هم قطره ای است از دریا!

آنچه در زیر می آید هرگز نمی تواند معرف شخصیت والای حضرت امام(ره) باشد، بلکه فقط گوشه ای است از داستان آشنایی " محمد حسن رحیمیان " و خاطراتی چند از آنچه مستقیما شاهد و مرتبط با آن بوده است و البته در چند موردی که نقل صدها خاطره ای است که از دیگران شنیده است.

علاقه مندان به خواندن خاطرات می توانند هر روز راس ساعت ۶ صبح با مراجعه به سایت باشگاه خبرنگاران، چند مورد از این خاطرات را مطالعه کنند و البته روند نقل این خاطرات در رسانه مذکور تا زمان رحلت جانگداز بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ادامه خواهد داشت.

نقطه ضعف!

نکته جالب و در عین حال اسف انگیز در حاشیه این جلوه معنوی امام(ره)، این بود که معاندین بیمار دل و مزدوران ساواک و سازمانهای جاسوسی غرب و شرق که بعضا در لباس روحانیت! وظیفه تضعیف امام(ره) را برعهده داشتند، آنگاه که نتوانستند کوچک ترین نقطه ضعفی را از امام(ره) پیدا کنند، با وقاحت و بی شرمی مخصوص به خودشان سعی کردند که بزرگ ترین نقطه قوت امام(ره) را به صورت یک نقطه ضعف القا کنند! آنها در حوزه نجف با ظاهری مقدس مآبانه و با شیوه ای شیطنت آمیز مطرح می کردند که این روشی که آقای خمینی در پیش گرفته و تقید منظمی که به زیارت حضرت امیر(علیه السلام) دارد، موجب شده که سایر مراجع و بزرگان که به طور مرتب و زود به زود به حرم مشرف نمی شوند، زیر سوال قرار گیرند و تضعیف و هتک حرمت شوند!!

توهین به امام(ره) در حرم!


یکی از همین افراد که متاسفانه از ارکان بعضی بیوت و اطرافیان نزدیک یکی از مراجع بود، با توجه به خباثتی که در او معروف بود و به او نمی آمد که اهل حرم و زیارت باشد، بعضی شبها درست در همان ساعتی که امام(ره) به حرم مشرف می شدند، به حرم می آمد. او تعمد داشت که با امام(ره) برخورد کند و با قیافه ای عبوس، مثل برج زهرمار و مار زخم خورده به چهره امام(ره) خیره شود. اینجانب، خود، این شخص را با چنین حالتی، درآن موقعی که امام(ره) در کنار ضریح مطهر، به خواندن زیارت ایستاده بودند، دیده بودم، با آنکه حرم شلوغ نبود، همه جا را رها کرد و پشتش را به امام(ره) کرد و به این عنوان که زیارت می خواند، در تمام مدتی که امام(ره) مشغول زیارت بودند، بین ضریح و امام(ره) حائل شد! و در حالی که افرادی که توجه داشتند، از شدت ناراحتی و انزجار از این عمل زشت و توهین آمیز و عمدی او به خود می پیچیدند و در آن شرایط غربت، چاره ای جز صبر نداشتند، حضرت امام(ره)، گویی اصلا در این عوالم نبودند و با همان حال و توجه همیشگی مشغول زیارت بودند و گویا زبان حالشان همان شعر منسوب به حضرت امیرالمونین(علیه السلام) بود که می فرماید:

ولقد امر علی اللئیم یسبینی
فمضیت ثمه قلت لا یعنینی

ترجمه: آن گاه که بر انسانی پست و فرومایه که مرا فحش می دهد، برخورد می کنم، از کنارش می گذرم، گویی که در این ناسزاگویی منظورش من نیستم.

شبی که امام(ره) به حرم نرفتند

همان گونه که اشاره شد، حضرت امام(ره)، جز در مواقعی مشخص، هر شب، راس دو ساعت و سی دقیقه بعد از غروب آفتاب، برای ملاقات عمومی به بیرونی تشریف فرما می شدند و بعد از نیم ساعت تمام، برمی خاستند و به حرم مشرف می شدند، تا جایی که در نظر دارم، تنها در یک مورد با آنکه به ظاهر هیچ گونه محذوری نداشتند، وقتی که موعد مقرر فرا رسید، از جا برخاستند و به جای اینکه مثل همیشه، طول اتاق را طی کنند و به طرف دری که از راه پله ها به کوچه منتهی می شد بروند، برخلاف انتظار از همان جا که می نشستند در کنار در منتهی به اندرونی به طرف اندرونی بازگشتند.

طبق روال همیشگی، نعلینهای امام(ره) را هم به آن طرف برده بودند که با حرکت امام(ره) به سوی اندرونی یکی از آقایان به سرعت نعلینها را به این طرف آورد و امام(ره) به اندرونی رفتند! افراد حاضر شگفت زده شدند؛ چرا که امام(ره) را در حال سلامت و نشاط مشاهده کرده بودند. تنها بیماری بود که مانع تشرف امام(ره) به حرم بود، همه از سلامت امام(ره) جویا شدند، ولی هیچ چیز معلوم نشد و حتی نزدیکان نیز هیچ دلیلی بر این قضیه نیافتند. همه متعجب شده بودیم. به هر حال، ما هم به حرم مشرف نشدیم و به مدرسه رفتیم.

روز بعد، گفته شد که در همان ساعتی که امام(ره) طبق معمول به حرم مشرف می شدند، سفیر ایران در بغداد به حرم آمده و به ظاهر به عنوان اهدای فرش از سوی شاه، مراسمی را برگزار کرده بود. با توجه به اطلاع دقیق آنها از زمان تشرف حضرت امام(ره) به حرم و انتخاب همین وقت برای مراسم مذکور و فیلمبرداری از آن، معلوم شد که توطئه ای را در سر داشتند، بدین سان معمای عدم تشرف امام(ره) به حرم برایمان حل شد.

صلوات بر محمد و آل محمد علیهم السلام

روزهای ملاقات عمومی در حسینیه جماران، هنگامی که مردم از یکی دو ساعت قبل، به تدریج جمع می شدند، گاه و بی گاه صدای صلواتشان بلند می شد. طبعا صدای این صلواتها در داخل به گوش امام(ره) می رسید.

یک روز متوجه شدیم که امام(ره) با شنیدن صدای صلوات و نام مبارک پیغمبر اکرم(ص) آهسته صلوات می فرستند. م

ارسال نظر