|
|
کدخبر: ۱۵۰۸۲۸

حضرت امام(ره)، نه از جهت خانوادگی و از طریق ارثپدری دست خالی بودند و نه از نظر توان و امکانات برای رسیدن به یک زندگی مرفه دستشان بسته بود.

به گزارش مشرق- عظمت و شخصیت حضرت امام(ره) به سان کوهی بود بسیار بزرگ که قله رفیعش در ورای ابرهای طبیعت سر به آسمان معنویت و عبودیت حق ساییده و با پیوند سرچشمه لایزال هستی، وجودش از زلال معرفت سیراب گردیده بود و از گستره پیرامونش، چشمه سارهای حکمت، جاری شده بود و تشنه کامان آب حیات را سرمست شوق وصال می نمود.

عظمت شخصیت امام(ره) و عمق و گستردگی آن حتی برای نزدیک ترین افراد و برجسته ترین شاگردان ایشان قابل دسترسی و شناخت دقیقه نبود و کسی را هم یارای چنین ادعایی نیست، با این همه هر کس متناسب با درک و ظرفیت خویش و از بعد ظاهری و اثباتی، قطره ای از دریای حکمت و فرزانگی امام(ره) را چشیده است و با جمع آوری این قطره هاست که جویبارهایی از آن دریای فضیلت برای تشنه کامان تاریخ و نسل های آینده، جاری می شود.

" محمد حسین رحیمیان " نویسنده کتاب " یادها و یادداشت هایی از زندگی امام خمینی قدس سره " می نویسد: این بنده ناچیز بیش از نیمی از عمرم را به سان خاری، در کنار گل بی خار وجودش سر کردم، ولی به دلیل قابلیت، کمتر از طراوت و زیبایی ملکوتیش بهره مند شدم و بی گمان آنچه از او نصیبم شد، قطره ای بود از دریا و در عین حال آنچه از درک احساسم با قلم شکسته در قالب الفاظ ناقص می آید باز هم قطره ای است از دریا!

آنچه در زیر می آید هرگز نمی تواند معرف شخصیت والای حضرت امام(ره) باشد، بلکه فقط گوشه ای است از داستان آشنایی " محمد حسن رحیمیان " و خاطراتی چند از آنچه مستقیما شاهد و مرتبط با آن بوده است و البته در چند موردی که نقل صدها خاطره ای است که از دیگران شنیده است.

علاقه مندان به خواندن خاطرات می توانند هر روز راس ساعت ۶ صبح با مراجعه به سایت باشگاه خبرنگاران، چند مورد از این خاطرات را مطالعه کنند و البته روند نقل این خاطرات در رسانه مذکور تا زمان رحلت جانگداز بنیانگذار کبیر انقلاب اسلامی ادامه خواهد داشت.

درسهای اخلاقی امام(ره)

یکی دیگر از ویژگی های درس امام(ره) یا شخص امام(ره) این بود که معمولا در پایان هر فصل درسی و تعطیل شدن درس به مناسبت ماه رمضان و امثال آن، تمام یا بخشی از جلسه آخر را به بیان مسائل اخلاقی و نصیحت شاگردان می پرداختند که مجموعه این مباحث، با عنوان جهاد اکبر در نجف اشرف تدوین و چاپ گردید.

درسهای اخلاق امام(ره) چنان تاثیری در مخاطبان و حضار داشت که دل سنگ را آب می نمود و اشک های برخاسته از اعماق دل را از دیدگان جاری می ساخت و تمام کدورتها از روح و روی آنان می شست.

گرچه درس اخلاق امام(ره) هر چند ماه یک بار بیشتر نبود، تاثیر عمیق آن تا مدت ها پایدار بود و بی گمان آهنگ دلنشین و جانسوز امام(ره) که با همهمه ها و گریه های حاضران همراه می شد، هیچ گاه از خاطره شاگردان امام(ره) محو نخواهد شد.

نمونه ای از تاثیر عینی درس اخلاقی حضرت امام(ره) در کردار و رفتار شاگردان این بود که دو نفر از دوستان چندی بود که با هم به اصطلاح قهر بودند و تلاش دوستان نیز برای آشتی دادن آنان به جایی نرسیده بود. بعد از یکی از همین درسها بود که آن دو چنان منقلب بود و مصفا شدند که بلافاصله با مصافحه، دستها و دلهایشان دوباره به هم پیوست و خود شاهد بودم که به هنگام خروج از مسجد، هر کدام تلاش می کرد، کفش دیگری را جلو پای او جفت کنند.

امکانات شخصی امام(ره)

الف: زمین و خانه

همان گونه که همه می دانیم، حضرت امام(ره)، نه از جهت خانوادگی و از طریق ارثپدری دست خالی بودند و نه از نظر توان و امکانات برای رسیدن به یک زندگی مرفه دستشان بسته بود. با این حال، زمین موروثیشان را به کشاورزان و افراد مستمند بخشیدند و املاک و خانه های متعددی که از سوی مومنان و شیفتگانشان، نه به عنوان وجوه شرعیه بلکه به عنوان نذر و هدیه چه از قبل از پیروزی انقلاب یا بعد از آن به حضرتشان تقدیم می شد، آنها را نیز بعد از قبول، به افراد مستحق و موسسه های خیریه اهدا می کردند.

از جمله اینکه چند باغ وسیع که هکتارها مساحت داشت، به عنوان هدیه به حضرت امام(ره) تقدیم شده بود که معظم له بعد از قبول، دستور فرمودند که تمام آن به کشاورزانی که روی آن کار می کردند، واگذار شود و بالاخره تنها خانه ملکی حضرت امام(ره)، همان خانه محقری است که زمان طلبگی در محله یخچال قاضی قم تهیه کرده بودند، محله ای که در آن زمان، تقریبا آخرین نقطه مسکونی شهر قم بودند. و این خانه نیز چه در مدتی که حضرتشان در تبعید و در نجف اشرف بودند و چه بعد از انقلاب تاکنون به صورت محل مراجعه مردم و طلاب در ارتباط با امور شرعیه و مصالح عامه، مورد استفاده همگان بود.

به موازات اوج گیری محبوبیت حضرت امام(ره)، علاوه بر زمینه ها و خانه هایی که به محضرشان اهدا می شد، وجوه نقدی، طلا، اشیاء نفیس، کتاب، قرآن خطی، تابلوهای هنری نفیس، پارچه و امثال آنها نیز از سوی مشتاقان و معتقدان به مقام والایشان به عنوان نذر و هدیه برای شخص ایشان تقدیم می شد. تا آنجا که حقیر اطلاع دارم، منبع عمده تمام هزینه های شخصی و مخارج منزلشان از همین هدایا و نذورات بوده، لیکن با توجه به وفور و کثرت نذورات و هدایا و با توجه به قناعت و صرفه جویی و کم خرجی زندگی حضرت امام(ره)، حتی این نوع اموال نیز با آنکه کاملا جنبه شخصی داشت و پرداخت کنندگان صرفا برای شخص شخیصشان تقدیم می کردند، هرگز نزد حضرتشان انباشته نشد و چیزی از آن همه را برای خود نیندوختند تا آنجا که ماترک امام(ره) بعد از رحلتشان، حتی برای دو سه روز پذیرایی در حد معمول گذشته را در دفتر و بیت کفایت نکرد!

ب: وسایل زندگی

هدایایی از قبیل پارچه عمامه، قبا، عبا، پیراهن، سجاده، مهر، نعلین و گیوه و جوراب و عرقچین که به خدمتشان تقدیم می شد، گاهگاهی یکی از آنها را برحسب نیاز در آن مقطع زمانی بر می داشتند و اگر از یک چیز، چند عدد بود، می فرمودند:

من این همه را می خواهم چه کنم؟!

و مازاد بر نیازشان را می فرمودند:

بدهید به افرادی که نیاز دارند.

در مواردی هم که برمی داشتند و تصور می شد برای خودشان قبول کرده اند، گاهی بعدا معلوم می شد که این طور نبوده است و می خواسته اند که خودشان به شخصی مورد نظر بدهند. از ج مله یکی از مومنان کویتی یک قواره پارچه قبا برای حضرت امام(ره) آورده بود که خدمتشان تقدیم شد. گرفتند و چیزی نگفتند، ولی چند روز بعد، در حالی که می خواستم از محضرشان مرخص شوم، در آستانه در اتاق، متوجه شدم که امام(ره) چیزی می گویند، برگشتم و نزدیک شدم. مجددا فرمودند:

آن چیز…(اشاره به پشت پرده اتاق عقب کردند) در آنجا مال شماست، بردارید.

گفتم: «چشم» و رفتم آ «جا دیدم همان پارچه قبا است که قبلا ذکر شد. برداشتم و با تشکر خارج شدم.

ج: اشیای نفیس و کتاب ها

هدایای عتیقه و نفیس از قبیل قرآن خطی را معمولا می فرمودند:

بدهید به جایی که بتوانند حفظ کنند.

و در بعضی موارد، نسبت به قرآن خطی گرانبها امر می فرمودند که به کتابخانه آستان قدس رضوی فرستاده شود. از موارد نادری که حضرت امام(ره) برخلاف معمول فرمودند، بگذارید اینجا، تابلویی نفیس از شمائل پیغمبر اکرم(صلی الله علیه و آله و سلم) بود که داستانش را به مناسبتی دیگر، نقل می کنم. کتاب هایی نیز که از موسسه های انتشاراتی یا از سوی نویسندگان اهدا می شد، کلا به محضرشان، ایصال می شد و حضرت امام(ه) جز در چند مورد انگشت شمار - که چند موردش از کتاب های عرفانی جدیدالطبع بود و آنها را نزد خودشان نگاه داشتند - در بقیه موارد، بعد از ملاحظه اجمالی می فرمودند:

ببرید، بدهید به کسی که از آنها استفاده کند.

البته گاهی اتفاق می افتاد که بعضی کتاب های ضد انقلابی را که علیه امام(ره) تالیف شده بود و آکنده از دروغ بافی ها و هتاکی و تهمت و افترا بود، به خاطر ناراحت نشدن امام(ره) به محضرشان تقدیم نمی شد، ولی بعدا متوجه شدیم از باب نمونه یکی از بدترین این کتاب ها از طریق دیگر به دست امام(ره) رسیده و ثانیا دریافتیم که آن حضرت در راه خدا به هیچ وجه از ملامت کنندگان وکید دشمنان، کمترین تاثیری به خود راه ندادند و این بادهای مخالف، کمترین تزلزلی در کوه استوار و پابرجای ایمان او ایجاد نکردند.

د: وجوه نقدی

بخش دیگری از هدایا ونذورات که از سایر بخش ها زیادتر بود و تقریبا به طور روزانه از سوی مومنان تقدیم حضرتشان می شد، وجوه نقدی و طلا و جواهرات بود که آنها را عموما دریافت می کردند. لیکن در مواردی که متوجه می شدند که پرداخت کننده از خانواده شهدا - اعم از پدر، مادر، همسر و فرزند شهید - است یا خود، فردی فقیر و نیازمند است، وجه یا طلای تقدیم شده را می گرفتند و بعد از قبض و قبول، پس می دادند و می فرمودند:

به خود ایشان برگردانید.

در موارد زیادی خانواده شهدای ارتشی که مبلغ دویست هزار تومان از سوی ارتش به آنها پرداخت می شد، مبلغ مذکور را طی چک بانکی یا نقدا به محضر امام(ره) اهداء می کردند. حضرت امام(ره) بدون استثنا و بدون توجه به نیاز یا عدم نیاز آنان، مبلغ پرداختی را بعد از اخذ و قبض، به آنان مسترد می فرمودند.

گذشته از موارد مذکور و امثال آنها که مربوط به پرداخت کنندگان بود و حضرت امام(ره) مرجوع می فرمودند، افرادی نیز بودند که نیازی پیدا می کردند و چون نمی خواستند از وجوه شرعیه استفاده کنند، برای رفع نیازشان از حضرت امام(ره) درخواست کمک از مال شخصیشان می کردند.

از جمله یکی از وکلای حضرت امام(ره)، توسط حقیر برای امام(ره) پیغام داد که: «فرزندم در یکی از کشورهای اسلامی مشغول تحصیل است و از دولت هنوز ارز نگرفته، مقروض شده و نیاز شدید دارد، ولی من نمی خواهم از وجوه شرعیه برای او استفاده کنم. اگر می شود حضرتعالی از پول شخصی خودتان، فان مبلغ را برای این منظور لطف بفرمایید.» چون سنگین می نمود. ولی به هر حال، مطلب به عرضشان رسید و معظم له چند روز بعد، مبلغ مورد درخوا ست را تهیه ک ردند و آوردند و فرمودند:

به آقای… بدهید.

ارسال نظر

پربیننده ترین