|
|
کدخبر: ۱۸۴۲۱۶

سما و سادات گفتند که ورود طالبان وضعیت روزنامه نگاران ، به ویژه زنان را در افغانستان کاملاً تغییر داد.

زنان روزنامه نگار افغان رفت و آمد طالبان را به یاد می آورند روزنامه نگاران زن فراری از کشور به الجزیره می گویند که در میان ترس از آزار و اذیت طالبان ، حق انتخابی ندارند.

در روزهای منتهی به تصرف کابل توسط طالبان در 15 اوت ، سما(نام واقعی او) ، روزنامه نگار زن 27 ساله ، می گوید که امیدوار است اوضاع این بار متفاوت باشد. و اینکه طالبان ممکن است از دهه 1990 راه خود را تغییر داده باشد.

وی افزود:من با آنها مصاحبه کرده ام. من با آنها ارتباط برقرار کرده ام. 

سما که با رفتارهای خوب او در جریان سفرهای گزارش شده احساس آرامش کرد ، تصمیم گرفت فیلمی درباره زندگی در کابل تحت کنترل طالبان بسازد. او می گوید ، در ابتدا "هیچ مشکلی" وجود نداشت ، زیرا جنگجویان مسلح طالبان با گفتن "مور جانا" (مادر عزیز پشتو) از او استقبال کردند. اما در عرض چند روز ، جزر و مد تغییر کرد. او شروع به دریافت ایمیل ها و تماس های تلفنی "عجیب" کرد و به او گفته شد که در خانه بماند.اما سما تصمیم گرفت فیلمبرداری خود را ادامه دهد و خیلی زود با واقعیتی تلخ روبرو شد.

 او می گوید طی چند روز ، رفتار رزمندگان طالبان تغییر کرد.به او گفته شد "برو خونه ، چرا بیرون هستی؟" و بدتر از آن ، راننده او ، که در یک ماشین پارک شده منتظر او و خدمه اش بود ، توسط طالبان کتک خورد. او می گوید به احتمال زیاد او به سه دلیل مورد مشکوک قرار گرفته است. 

سما می گوید: " در او اتومبیل پر از تجهیزات دوربین بود ، شلوار جین پوشیده بود و هزاره بود."

طالبان در طول حکومت پنج ساله خود در دهه 1990 ، تمام ضبط ها را ممنوع کرده است ، مردان را مجبور به پوشیدن لباس های سنتی کرد و متهم به کشتار اقلیت هزاره شده است. سما از این که کار و راننده‌اش را که یک دوست قدیمی بود،در چنین موقعیتی قرار داد ، بسیار ناراحت شد. در آن روز بود که او تصمیم رفتن گرفت. او می گوید: "اگر من نمی توانم کار خود را انجام دهم ، من هیچ چیز نیستم."

153 گروه رسانه ای فعالیت خود را متوقف کردند در یک ماه پس از روی کار آمدن طالبان ، این گروه اظهارات مکرری در مورد تعهد خود به مطبوعات آزاد در افغانستان ارائه کرد. ذبیح الله مجاهد سخنگوی طالبان در یک کنفرانس مطبوعاتی که تنها دو روز پس از فرار رئیس جمهور سابق از کشور برگزار شد ، گفت: "رسانه ها باید بی طرف باشند. بی طرفی رسانه ها بسیار مهم است. آنها می توانند کارهای ما را نقد کنند تا بتوانیم پیشرفت کنیم. " اما ناظران رسانه های محلی تخمین می زنند که حداقل 153 سازمان رسانه ای از اواسط ماه اوت ، زمانی که طالبان کنترل کشور را در دست گرفتند ، فعالیت خود را در 20 استان این کشور متوقف کرده اند. این گروه همچنین به دلیل رفتار خود با روزنامه نگاران و رسانه ها به طور کلی مورد انتقاد قرار گرفته است. گزارش هایی مبنی بر مصادره تجهیزات کارکنان رسانه ، بازداشت روزنامه نگاران و حتی آزار و شکنجه فیزیکی خبرنگاران از سوی این گروه ، بیشتر در پایتخت کابل ، گزارش شده است.

حملات به کارکنان رسانه توجه سازمان های بین المللی را به خود جلب کرده است. کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد با انتشار بیانیه ای هفته گذشته ، پس از دستگیری و سوء استفاده روزنامه نگاران به دلیل پوشش تعدادی از تظاهرات در کابل ، با صدور بیانیه ای از طالبان خواست "فوراً استفاده از زور و بازداشت خودسرانه را متوقف کنند. کسانی که از حق تجمع مسالمت آمیز خود استفاده می کنند و روزنامه نگاران اعتراضات را پوشش می دهند. " دیده بان حقوق بشر نیز در بیانیه ای حملات به روزنامه نگاران را محکوم کرد. در این بیانیه آمده است: "فرماندهان و جنگجویان طالبان مدتهاست که الگوی تهدید ، خشونت علیه رسانه ها را در پیش گرفته اند و مسئول قتل هدفمند روزنامه نگاران بوده اند." "ترس بسیار واقعی" برای روزنامه نگاران زن تجربیات سما مشابه دیگر روزنامه نگاران زن افغان است که الجزیره طی سه هفته گذشته با آنها صحبت کرده است. مرجانه سادات ، که با صدای آمریکا و سایر رسانه ها همکاری کرده است ، گفت که در 15 اوت ، روزی که طالبان قدرت را به دست گرفت ، در دانشگاه کابل تیراندازی کرد. "من شروع به دریافت پیام های وحشت زده برای رفتن به خانه کردم. همه آنها گفتند: "طالبان می آیند." سادات به یاد آورد که چگونه جاده ها مملو از جمعیتی بود که برای رسیدن به خانه می شتافتند. او گفت که باید چندین کیلومتر پیاده روی کند تا به خانه اش در نزدیکی فرودگاه کابل برسد. در طول راه ، جوان 24 ساله متوجه صدها مرد شد که کیف هایی در دست داشتند. او تصور می کرد که آنها آوارگان داخلی (ولسوالی های داخلی) از ولایاتی هستند که طی 10 روز گذشته به دست طالبان افتاده بود ، اما وقتی ازآنها درخواست کرد ، پاسخ شگفت انگیزی دریافت کرد. آنها به او گفتند: "ما تازه از زندان بیرون آمده ایم." "ترسیده بودم. تصور کنید ، من یک روزنامه نگار هستم و در شرایطی بودم که نمی دانستم کشور من در چند ساعت چگونه می تواند باشد. "

سادات گفت که دوران جوانی او چشم انداز بازگشت طالبان به قدرت را بیش از پیش ترسناک کرده بود، سادات به همان اندازه که می خواست به سر کار بازگردد ، گفت که داستانهای خشونت علیه روزنامه نگاران ، از جمله مواردی که در رسانه ها گزارش نشده است ، او را از خروج از خانه باز می دارد.

سادات به الجزیره گفت: "آنها درست بیرون نیامده و گفته اند هر چیزی غیرقانونی است ، اما ترس بسیار واقعی است.

برای سما ، قطع ارتباط بین شعارها و اقدامات طالبان روشن است. 

هیچ سیستمی در کار نیست. در صورت ترس یا آزار ، به چه کسی گزارش می دهید؟ 

مانند سما ، سادات نیز خوش شانس بوده است. گذرنامه وی با ویزای ایالات متحده ، اتحادیه اروپا و ترکیه به این معنی بود که او شانس بسیار بیشتری برای خروج از کشور داشت. در واقع ، در فرودگاه بود که او ابتدا با طالبان رو در رو شد. او می گوید اولین جنگجوی طالبان که او را در نزدیکی ورودی نظامی فرودگاه بین المللی حامد کرزی کابل دید ، با او مهربان بود.

وقتی دیدند که او دارای گذرنامه و چندین ویزا است ، به او گفتند که کنار برود در حالی که به افرادی که دارای گذرنامه خارجی و کارت سبز هستند اجازه می دهدند.

طبق دستور نیروهای آمریکایی باید مطمئن شوند که او از دروازه عبور می کند. با این حال ، در یک لحظه ، فرمانده طالبان که با او مهربانی کرده بود ناپدید شد. او گفت که کسی که جایگزین او شد ، خشن و پرخاشگر بود.

سادات گفت: "او این مهرهای بزرگ نماز را برداشت و فقط آنها را به صورت من زد." در آن لحظه بود که سادات گفت که دیگر هرگز نمی تواند در موقعیتی قرار گیرد که با یکی از اعضای طالبان رودررو شود. من متوجه شدم که این مردان نفرت دارند ، از زنان کینه دارند و ما هرگز نمی توانیم به حالت عادی برگردیم. " سما و سادات گفتند که ورود طالبان وضعیت روزنامه نگاران ، به ویژه زنان را در افغانستان کاملاً تغییر داد.

سما به الجزیره گفت که ما شروع به دیدن این زنان شجاع و قوی کردیم که در مورد بمب گذاری های انتحاری گزارش می دادند. یکی از روزنامه نگاران زن عکاس که در حال حاضر در اروپا است و خواست نامش فاش نشود ، گفت که از نزدیک شاهد خروج متخصصان رسانه بوده است. او می گوید: "بسیاری از مردان و زنان معروف که هر روز در تلویزیون می دیدید و در رادیو می شنیدید ، در فرودگاه منتظر بودند تا بیرون بروند."

هر سه روزنامه نگار یک آمار وحشتناک در مورد سرنوشت رسانه ها در کشور را تکرار کردند.

سما و سادات به الجزیره گفتند که ما از 700 خبرنگار زن در سراسر کشور به 100 روزنامه نگار در کابل رسیدیم. داستان اخیر مجله TIME این تعداد را کمتر از 40 عنوان می کند. هر دو زن همچنین گفتند که روزنامه نگاران زن که با آنها تماس گرفته اند و از ترس خود صحبت می کنند. سما ، که می گوید هنوز با تصمیم خود برای خروج دست و پنجه نرم می کند ، از وحشت بسیاری از روزنامه نگاران در افغانستان که در حال حاضر با آن روبرو هستند صریحاً گفت.ترس شما را قبل از مرگ می کشد. "

حجم ویدیو: 9.37M | مدت زمان ویدیو: 00:01:24

ارسال نظر

پربیننده ترین