|
|
کدخبر: ۱۴۶۴۷۵

عکس > عکاسان - همشهری آنلاین: مدیر اداره عکس خبرگزاری دانشجویان ایران از مظلومیت جامعه عکاسی ایران، نبودن انجمن های عکاسی مناسب، نگاه نامناسب به عکاسان خبری و وجود سیاست های بازدارنده در مقابل عکاسی خبری در ایران سخن گفت.

مفاهیم:فتوژورنالیسم چیست؟

مرتضی فرج آبادی در گفت وگو با ایسنا، ضمن فاجعه بارخواندن شرایط عکاسان خبری در ایران افزود: وضعیت این عکاسان از لحاظ مالی، حمایت اجتماعی، حرفه ای، هنری و… مناسب نیست.

او همچنین با بیان اینکهعکاسان خبریجایگاهی را که باید داشته باشند، ندارند و جامعه رسانه ای به آنها اهمیت لازم را نمی دهد افزود: یکی از مشکلات عکاسان خبری وجود فاصله بین دبیران خبر و عکاسان به طور متقابل است، از دیگر موضوعات مهم در حوزه عکاسی خبری مدیریت رسانه ای است. اگر سردبیران نسبت به عکس شناخت داشته باشند از آن بهره ی درستی می برند؛ مثلا زمانی روزنامه ی شرق به عکس صفحه ی اول خود اهمیت زیادی می داد و شورای سردبیری برایش اهمیت داشت که عکس مناسب و حرفه ای روی صفحه اولش قرار بگیرد. در نتیجه از عکس های خبری مناسب استفاده می کرد.

آشنایی با مکتب های عکاسی

این عکاس همچنین اظهار کرد: درک متقابل دو گروه عکاسان و خبرنگاران نسبت به یکدیگر موضوع بسیار مهمی است. متاسفانه بسیاری از دبیران بخش خبر هنوز به این باور نرسیده اند که عکس می تواند مکمل خبر باشد و صرفا تزئینی نیست. این موضوع همه جا حتی در ایسنا هم به چشم می خورد و عکس از لحاظ تناسبش با خبر یا تیتر، بررسی نمی شود.

فرج آبادی در ادامه درباره نقش رشد خبرگزاری ها بر کار حرفه ای عکاسان خبری توضیح داد: از نظر من با افزایش تعداد خبرگزاری ها و رقیب شدنشان با یکدیگر، تعداد عکاسان خبری نیز افزایش پیدا کرد و همین موضوع باعثشد عکاسان زیادی جذب شوند و جوانان زیادی در خبرگزاری ها شروع به کار کنند، اکنون هم می بینیم که بخش اعظمی از جایزه های عکس خبری را عکاسان خبرگزاری ها می گیرند.

این عکاس درباره تاثیر جوایز جهانی مانند ورلد پرس فوتو در زندگی عکاسان خبری هم توضیح داد: ما آژانس حرفه ای در ایران نداریم و این جوایز فقط نقش اعتباردهنده به عکاسان خبری را بازی می کنند. در ایران این جوایز تاثیر چندانی در زندگی عکاسان خبری نمی گذارد؛ گرچه غالبا برای عکاسان خبری مسوولیتی سنگین ایجاد می کند تا مجبور باشند جایگاه خود را حفظ کنند؛ چنانچه تا زمانی که جایزه نگرفته اند نمی توانند بگویند من عکاس خبری خوبی هستم ولی بعد از آن به عنوان یک عکاس خبری خوب شناخته می شوند و همه به آنها به دید یک عکاس حرفه ای نگاه می کنند.

او درباره برخی هجمه ها به عکاسانی که برنده جایزه های جهانی می شوند هم اظهار کرد: متاسفانه فضای هجمه وارد کردن علیه این عکاسان وجود دارد. من فکر می کنم این هجمه ها وارد نیست و این یک عکس خوب است که می تواند موفق به اخذ جایزه جهانی شود.

چطورهای عکاسی در همشهری آنلاین

فرج آبادی دربارهعکسبرگزیده ایرانی در ورلد پرس فوتو ۲۰۱۴ هم گفت: عکس امیر پورمند عکاس ایسنا به تصویر کشیدن یک صحنه اعدام نیست؛ بلکه یک لحظه خوب و انسانی را قبل از صحنه اعدام نشان می دهد و این یک تفاوت نگاه است؛ چنانکه برخی هم می گویند اگر نشان دادن اعدام سیاه نمایی است، چرا در ملاء عام انجام می شود. البته من خودم همیشه با انتشار تصاویر اعدام مخالف بوده ام و در ایسنا هرگز گزارش تصویری از صحنه اعدام ارسال نمی کنم. اما ما درباره قوانین نمی توانیم تصمیم بگیریم ولی می توانیم تصاویرش را منتشر نکنیم.

او در بخش دیگر سخنانش درباره رفت و آمد عکاسان خبری به ایران و خارج از کشور هم توضیح داد: به طور کلی جلوگیری از رفت و آمد این عکاسان درست نیست، ولی من فکر می کنم در ایران بسیاری مناطق ناشناخته وجود دارد که نیاز است عکاسان ما به آنها بپردازند؛ ضمن اینکه باید به این موضوع هم توجه کنیم که غالبا در غرب دوست دارند چهره بدی از ایران نشان داده شود، ما ایرانی ها نباید این موضوع را رواج دهیم؛ مخصوصا عکاسان خبری می توانند تصاویر مثبتی هم از ایران به دنیا نشان دهند؛ گرچه به طور کلی نمی توان برای هنرمند تعیین تکلیف کرد که چه کند.

فرج آبادی در ادامه به بخش های مغفول در عکاسی در ایران اشاره کرد و افزود: یکی از بخش هایی که در ایران به آن پرداخته نشده، میراثفرهنگی وعکاسیمردم نگارانه است. ما باید خود را نشان دهیم. باید به عکاسی خوب و خوشرنگ هم بپردازیم.

این عکاس در بخش دیگر سخناش درباره حضور کمرنگ عکاسان خبری ایرانی در ماجراهای چندسال اخیر در کشورهایی چون مصر، لیبی، تونس، یمن، سوریه و… اظهار کرد: به عکاسان ایرانی اجازه حضور در مناطقی که بهار عربی در آنها رخ داد نمی دادند. شاید به خاطر مشکلاتی که غالبا با ایران داشتند این اتفاق می افتاد؛ البته مشکلات مالی هم نقش مهمی در این زمینه داشت. ما در ایران آژانس خبری نداریم که هزینه رفت و آمد و اقامت یک عکاس خبری را در خارج از ایران تقبل کند. در ایران پنج خبرگزاری داریم که هیچ کدامشان قادر نیستند هزینه رفت و آمد عکاسان به خارج از کشور را تقبل کنند و عکاسان غالبا با هزینه شخصی خود به سفر می روند؛ البته نباید این چنین باشد.

او در ادامه با بیان اینکه بطور کلی نگاه مناسبی نسبت به عکاسان خبری در ایران وجود ندارد اظهار کرد: متاسفانه به قول مجید سعیدی، عکاس را به عنوان جاسوس می شناسند و فکر می کنند یک عکاس می خواهد کارها را خراب کند و اگر دوربینی دستش گرفته، فقط قصد آبروبردن دارد؛ در حالیکه هر عکاسی دیدی دارد و نمی شود منکر دید و منظر نگاه او شد.

این عکاس خبری درباره انجمن های عکاسی در ایران هم توضیح داد: از نظر من عملا در ایران انجمن عکاسی وجود ندارد و آنچه موجود است صرفا اسم یک انجمن را یدک می کشد. نه کاری می کند و نه عکاسان از آن می خواهند که برایشان کاری کند. در واقع نه انجمن به عکاسان اعتبار می دهد نه عکاسان به انجمن. انجمن صنفی مطبوعات هم از نظر من هیچ وقت اعتبار لازم را کسب نکرد که عکاسان به عنوان یک عضو به داشتن کارت آن افتخار کنند.

او درباره علت این موضوع گفت: به نظر من مهم ترین علت، بی اهمیت بودن این حضور انجمن ها و اصولا کار رسانه در کشور است؛ البته امیدوارم این وضعیت زمانی تغییر کند؛ چون داشتن انجمن نیاز جامعه عکاسان است؛ البته فقط و فقط با کمک خود عکاسان ممکن است وضعیت تغییر پیدا کند. من فکر می کنم پتانسیل های این تغییر موجود است ولی عزم آن وجود ندارد.

فرج آبادی درباره تغییر شرایط عکاسان خبری با تغییر دولت ها هم گفت: من فکر می کنم بهترین دوره برای عکاسان خبری، هشت سال دوره ریاست جمهوری سیدمحمد خاتمی بود؛ آن دوره با هیچ دوره ای قابل مقایسه نیست.

در این دوره هم من احساس می کنم اوضاع عکاسی سخت است. علتش را نمی دانم و نمی دانم چرا اینقدر برخورد و نگاه بد به عکاسان وجود دارد. چنانچه وقتی عکاسان مطبوعاتی ما از برنامه های خبری برمی گردند از برخوردی که با آنها شده احساس بدی دارند.

مدیر اداره عکس ایسنا با تاکید مجدد بر اینکه جامعه عکاسان واقعا مظلوم است و از همه طرف ضربه می خورد گفت: عکاسان آن قدر مظلومند که هر کسی به خود اجازه توهین می دهد، هرکسی اجازه دارد به آنها بگوید چرا عکاسی می کنند. حتی اگر جایی برای عکاسی هم دعوت شوند، باز می بینیم که به آنها می گویند چرا آمده اید، چرا عکس می اندازید؟ من فکر می کنم عبارت «چرا عکس می گیری؟» هیچ معنی ای ندارد. با عکاسان خبری به گونه ای برخورد می کنند که انگار قصد دارند با دوربین دیگران را بکشند؛ به عبارتی انگار عکاس ها تروریست هستند!

او همچنین گفت: با موضوع عکس کاملا سلیقه ای برخورد می شود. بارها به ما گفته شده فلان عکس منتشر شده به فلان کس برخورده است و باید عکس را از روی خروجی سایت برداریم. در حالی که از نظر من این موضوع به ما ربطی ندارد. ما به کسی بی احترامی و توهین نمی کنیم و قصد آبروریزی هم نداریم ولی وقتی چیزی در مکان عمومی اتفاق می افتد، ما وظیفه منتشر کردن آن را داریم. هر زمانی که عکسی منافع مسوولان را به خطر بیندازد به ما می گویند باید عکس را حذف کنی و بعد به ما نیز فشار می آید که این کار را انجام دهیم.

فرج آبادی در پایان سخنانش اظهار کرد: قدر عکاسان خبری را نمی دانیم. این عکاسان با کمترین امکانات حمایتی و پشتوانه، کار خود را به بهترین شکل و با علاقه انجام می دهند و کار عکس برایشان اهمیت دارد. متاسفانه به این عکاسان نگاه بدبینانه و غیرحرفه ای وجود دارد. متاسفم که قدر آنها را نمی دانیم.

ارسال نظر